بااین مقدمه:

براساس شواهد زمين شناسي، بيش از 65 ميليون سال قبل (دوران دوم زمين شناسي) سراسر استان اصفهان در كف اقيانوس بزرگي به نام تتيس جديد قرار داشت.
فرو رفتن بخشي از پوسته ي اقيانوس تتيس زير پوسته ي ايران باعث وقوع آتش فشان هاي زيردريايي در مقياس بسيار بزرگ (از سهند تا بزمان در كرمان) و تشكيل رشته كوه هاي مركزي ايران و استان اصفهان (كوهاي كركس و ...) شده است. وقوع چين خوردگي و آتش فشان باعث ارتفاع گرفتن بستر اقيانوس تتيس و بالا آمدن و خارج شدن آن از زير آب شد (اين حالت را «كوهزايي» مي گويند. ) از حدود 2 ميليون سال قبل، استان اصفهان كاملاً از زير آب خارج شد. بخش هايي كه كم تر تحت تأثير چين خوردگي و آتش فشان قرار گرفته اند، امروزه به صورت دشت درآمده اند. وجود فشارهاي بسيار زياد وارده بر پوسته ي زمين در محل استان شكستگي ها و گسل هاي زيادي را در استان به وجود آورده است

از 2 ميليون سال قبل تاكنون، عوامل فرسايش دهنده (بارش، سيلاب، باد، يخبندان و ...) شكل ناهمواري هاي استان را به طور دائم تغيير مي دهد و از ارتفاع كوه ها مي كاهد و مواد حاصله را در دشت ها برجاي مي گذارد كه نتيجه ي آن، شكل امروزي ناهمواري هاي استان است